Ont-moeten

Af en toe popt hier thuis de vraag op of iets moet of niet.
En zo ja van wie dan?? Is dat niet alleen van jezelf en kun je het dan niet gewoon laten?

Een paar weken geleden raakten manlief en ik aan de praat over wat je kunt, wat je zou willen kunnen voor jezelf en voor de ander. En dat alles dan in het licht van het beperkende weinig energie en sneller moe zijn. Want ik kan daar bij tijd en wijle behoorlijk mee in de clinch liggen, en dat helpt niet altijd voor een goede sfeer, zeg maar. 😉 Maar we hadden een goed en fijn gesprek waarin ook nog wel een aantal leuke relativerende wetenswaardigheden naar boven kwamen.

Ik had bijvoorbeeld nu, nu de kinderen uit huis zijn, graag samen gereisd. Dat zou praktisch gezien nog wel kunnen met heel veel aanpassingen, maar dat is nu op zijn minst veel lastiger met mijn mogelijkheden en beperkte energie. En dan is iets anders ook prima, maar soms droom ik nog wel even weg: ‘oh als… dan hadden we nu…’.
Manlief reageerde daarop door te zeggen dat hij dat nu echt niet meer zou doen, ook niet als het wat betreft gezondheid gemakkelijk zou kunnen. Niet dus, tenzij hoog nodig want het milieu. Niet vliegen, autorijden etc alleen maar om zo maar even plezier te hebben. Vakantieplezier hebben kan ook anders en schoner voor t milieu… En veel en ver reizen hoort daar niet echt bij!!
Dat had dus nog best een dingetje kunnen worden ware het zover gekomen en is nu, nu het lastiger is vanwege lijf en leden, geen of in ieder geval heel veel minder een discussiepunt. Scheelt vast een paar lastige momenten die we anders wel gehad zouden hebben… 😊

Een ander issue van mij was wat gun je de ander en is nu lastiger. Wat zou je willen voor de ander. Met name voor mij een ding omdat ik vaak de beperkende factor ben voor mijn gevoel. Ik gun hem meer. Simpele dingen vergen vaak voorbereiding, kunnen maar even of gaan in geval van een slechte dag soms op het laatst dan toch weer niet door. Naar de schouwburg, naar een museum, naar een concert, even naar de kroeg na een concert, en veel meer van dat soort dingen. Manlief kon dat dan weer relativeren, met dat hij nooit echt een grote uitgaander was geweest bijvoorbeeld, en dat nu daarom gewoon ook niet miste. En soms, als hij het wel echt graag wil, doet hij dingen dan gewoon alleen. Ook prima.

Manlief gunde mij zo heel erg toch eens vaker makkelijkere afwegingen te kunnen maken, vertelde hij. Niet steeds denken dat ik eerst iets nuttigs moet doen eer ik mag rusten of leuke dingen mag doen (zoals even lekker naar buiten) omdat ik vind dat ik toch al zo weinig doe en dan ook nog eens alleen de leuke dingen.
Hoe hoog het hem zit bleek toen hij een pen pakte (en een stift om het over te schrijven toen de pen het niet goed deed 😊) en op de deur van de voorraadkast (in de woonkamer…) ging schrijven hoe hij het wilde voor mij. Er kwam te staan luieren, iets goeds voor jezelf, en dan pas andere dingen. Iets uitgebreider en iets andere bewoordingen dan ik nu hier zeg maar wel in die volgorde van belangrijkheid, zoals hij het mij gunt om mijn energie op te bouwen of aan te besteden. En op de kastdeur zodat ik het vaak zal zien, als ik er langs loop of iets pak.
Ik moest even slikken, weet niet of ik het ooit nog van die kastdeur af kan krijgen, als ik dan een keer genoeg fut heb om te poetsen (want wie wil er nou ‘andere shit’ op de kastdeur hebben staan 😉) maar ik vind hem toch vooral wel heel lief.

Inmiddels ben ik tien jaar bezig in meer of mindere mate bezig met doseren, aanpassen, kijken wat kan wel en wat kan niet, verbeteren. Heb veel geprobeerd maar het werkt allemaal niet zoals ik zou willen.
En het zou schelen als ik dat los kan laten, maar, en daar heb ik al vaker over geschreven, dat lukt de ene keer beter dan de andere.
Dat hoef ik niet alleen te doen, daar heb ik een hulpnetwerk voor. En dat is fijn. Ik heb hen niet constant nodig, maar kan hen inschakelen als ik het even niet meer zie. Dan is een van de tips bijvoorbeeld opschrijven wat ik allemaal doe op een dag, om weer even inzicht te krijgen. Je ziet dan bijvoorbeeld dat je veel kleine dingen doet die je gewend bent eventjes te doen, maar die samen toch energie slurpen. Zo kun je zien waar het scheef gaat en waar je nog dingen kunt verbeteren, want dat is natuurlijk het doel. Verbeteren en Nog Meer Kunnen. Zie Je Wel, Daar Gaat Het Fout. En Daar Moet Het Beter.

Voor de duidelijkheid: dat is mijn doel. Niet dat van mijn helpers, in tegendeel zelfs.
En het is zeker niet alleen maar slecht, het heeft me ook veel inzichten gebracht in de loop der tijd. Het is soms even goed om te zien dat je eigenlijk al best (te) veel doet. Dat er veel kleine dingetjes (want je schrijft dan echt alles op) zijn die je ‘even tussendoor’ doet maar die net zo goed energie kosten. En die dus ook meetellen in je energieverbruik voor die dag.
Dat de was opvouwen terwijl je op bed zit of ligt misschien een handige combi is maar dat dat niet hetzelfde is als rusten. Dat dat veel meer te maken heeft met de ‘nuttig druk’: je ligt al zoveel en zo kun je het gebruiken om iets nuttigs te doen. En bovendien, zolang die was er ligt voel je ook niet echt de rust om te rusten.
Dat je ’s morgens, als je opgestaan bent, naar beneden bent gegaan (nee niet met de traplift want je hebt net gelegen en een beetje bewegen is goed, toch?! ), ontbeten hebt, de katten verzorgd hebt en jezelf (weer boven) aangekleed hebt, wel weer even moet liggen. Dat dat mag, ook al voelt dat stom want de dag is net begonnen, je hebt nog niks ‘echts’ gedaan en dan moet je toch al weer rusten.
Dat soort inzichten, daar is het af en toe weer even opschrijven heel goed voor, en een (toch iedere keer weer confronterende) reminder. Maar het dus niet gebruiken om in eerste instantie te kijken hoe kan ik meer doen, hoe kan het ‘beter’. Dit is wat het is, het is goed, en het hoeft zeker niet beter. Dat maakte manlief ook heel erg duidelijk , en dat hij mij dat gevoel ook zo gunde, dat het goed was. Want dat dat zo is. En dat hij mij veel liever nog een beetje fit (want ik heb lekker rustig aan gedaan overdag) aan tafel heeft met het avondeten in plaats van huilend van vermoeidheid maar wel met de was gestreken in de kast.

En toen we, een paar dagen na het gesprek dat eindigde op de kastdeur het er nog weer even over hadden hebben we afgesproken dat ik het anders ga doen. Ga proberen, in ieder geval. 🙂
Niet meer zo veel plannen, en dan vervolgens regelmatig dingen moeten afzeggen omdat mijn hoofd veel meer wil dan mijn lijf en dat lijf op de dag zelf ‘ho stop’ zegt. Daar dan weer van te balen en stress over te hebben. In plaats daarvan vaker opstaan ’s morgens en dan eerst eens voelen wat mijn lijf wil. Punt. Hoe voelt mijn lijf, en wat kan en wil ik dan dus nu doen? Zoiets.

Ont-moeten dus. En dan maar zien of ik heel erg mezelf ontmoet en of dat leuk is… 😊